Historia de don Lionel Hagenaers / Het verhaal van Lionel Hagenaers

 

Historia de don Lionel Hagenaers

El próximo mes se cumplirán 90 años desde que Lionel Hagenaers falleció a los 68 años en su habitación del Hotel Alamac en Broadway, Nueva York. Fue banquero y empresario, cónsul de Portugal en Nueva York, presidente de la Cámara de Comercio de Bélgica en Estados Unidos y cónsul general de Costa Rica en Amberes y cónsul de Costa Rica en Londres.

Joannes Carolus Lionel Hagenaers nació el 18 de noviembre de 1863 en Amberes, el sexto de un total de siete hijos. Su madre era Maria Joanna Beylemans y su padre, Guilielmus, quien fui corredor de seguros. La familia vivió en el número 26 de la calle “Sint-Paulusstraat”.

Poco se sabe de la infancia de don Lionel. A principios del siglo XX estuvo en Costa Rica y supuestamente  organizó un comercio de banano en Nueva York desde Puerto Limón. Más tarde, junto con Minor C. Keith, habría sido uno de los fundadores de la United Fruit Company y después  de 1904, uno de los socios y financistas de la misma Minor C. Keith para la construcción de un ferrocarril al Océano Atlántico, el llamado “Ferrocarril Al Norte”.

Según Yves de la Goublaye de Ménorval (de Geneanet), don Lionel habría sido el padrino del hijo menor de Minor C. Keith, a saber, Rafael William Keith Alvarado. Se graduó a principios de 1930 de ingeniero en la Universidad de Cornell en Estados Unidos y fue el fundador de la Escuela Técnica Nacional en el barrio Amón en San José, escuela donde se graduarían muchos jóvenes en las ramas de electricidad, dibujo y matemáticas.

A fines de 1911, Lionel también fue uno de los financistas de las fábricas de San José de Suaita, en Santander, Colombia, un descabellado proyecto agroindustrial de los hermanos Caballero Barrera. Lionel Hagenaers había reunido a un grupo de capitalistas europeos para construir la instalación planificada de una fábrica de hilado y tejido. Para ello, uno de ellos (Lucas) viajó con Lionel desde Nueva York a Amberes con el fin de fundar en esta ciudad la Sociedad Industrial Franco-Belga en mayo de 1912. No fue una historia de éxito porque tras una serie de problemas entre los accionistas y todo tipo de errores técnicos, la empresa acabaría quebrando en 1948.

Durante la Primera Guerra Mundial, don Lionel, como presidente del "Fondo de Ayuda Belga" en Nueva York, fue un verdadero apoyo para sus compatriotas y pudo enviar varios barcos con sacos de harina y otros alimentos, así como ropa al puerto de Rotterdam con destino a Bélgica.

Su esposa, Marie R. Boell, con quien se había casado en 1891, falleció en Brooklyn en 1917. No tuvo hijos y nunca se volvería a casar.

Como empresario y banquero, don Lionel cruzaba regularmente de Nueva York a Amberes y, por lo tanto, era un usuario habitual de la “Red Star Line”. También planeó visitar a su familia en Amberes en junio de 1932. El día trece de ese mes por la noche, don Lionel se sintió mal y se retiró a su habitación en el Hotel Alamac de Nueva York donde falleció esa misma noche. El médico del hotel afirmó que la causa de la muerte fue una indigestión aguda.

 

Lionel Hagenaers (foto:Library of Congress Prints and Photographs Division Washington, D.C.)

Het verhaal van Lionel Hagenaers

Volgende maand zal het 90 jaar geleden zijn dat Lionel Hagenaers op 68-jarige leeftijd overleed in zijn kamer in Hotel Alamac in Broadway, New York. Hij was een bankier en zakenman, consul van Portugal te New York, voorzitter van de Belgische Kamer van Koophandel in de Verenigde Staten en consul generaal van Costa Rica in Antwerpen en consul van Costa Rica in Londen.  

Joannes Carolus Lionel Hagenaers werd geboren op 18 november 1863 te Antwerpen, als zesde van in totaal zeven kinderen. Zijn moeder was Maria Joanna Beylemans en zijn vader, Guilielmus, was een verzekeringsmakelaar. Het gezin woonde in de Sint-Paulusstraat nummer 26.

Van de jeugdjaren van Lionel is weinig bekend. In het begin van de twintigste eeuw bevond hij zich in Costa Rica en zou vanuit Puerto Limón een bananenhandel op New York georganiseerd hebben. Hij zou ook later, samen met Minor C. Keith, één van de oprichters geweest zijn van de United Fruit Company en na 1904 één van de partners en financiers van diezelfde Minor C.Keith voor de bouw van een spoorweg naar de Atlantische Oceaan, de zogenaamde “Ferrocarril Al Norte”. 

Volgens Yves de la Goublaye de Ménorval (van Geneanet) zou Lionel de dooppeter geweest zijn van de jongste zoon van Minor C. Keith, met name Rafael William Keith Alvardo. Die zou begin de jaren 1930 afstuderen als ingenieur aan de Universiteit van Cornell in de Verenigde Staten en de oprichter geweest zijn van de Nationale Technische School in de wijk Amón in San José, een school waar heel wat jongeren zouden afstuderen in de takken elektriciteit, tekenen en wiskunde.

Eind 1911 was Lionel eveneens een van de financiers van de fabrieken van San José de Suaita, Santander, Colombia, een waanzinnig agro-industrieel project van de gebroeders Caballero Barrera. Lionel Hagenaers had  een groep Europese kapitalisten verzameld om de geplande installatie van een spin- en weeffabriek te bouwen. Met dit doel trok één van hen (Lucas) met Lionel van New York naar Antwerpen om in mei 1912 in deze stad de Industriële Maatschappij Franco-Belge op te richten. Het werd geen succesverhaal want na een reeks rechtszaken tussen de aandeelhouders en allerlei technische fouten zou het bedrijf uiteindelijk in 1948 in faling gaan.  

Tijdens de eerste wereldoorlog was Lionel, als voorzitter van de “Belgian Relief Fund” in New York een echte steun voor zijn landgenoten en kon hij verscheidene schepen met zakken bloem en  andere levensmiddelen, evenals kledij naar de haven van Rotterdam sturen met bestemming België.

In 1917 overleed in Brooklyn zijn vrouw, Marie R. Boell, waarmee hij in 1891 gehuwd was. Hij had geen kinderen en zou ook nooit meer hertrouwen.

Als zakenman en bankier maakte Lionel regelmatig de oversteek van New York naar Antwerpen en was hij, zodoende, een regelmatige gebruiker van de “Red Star Line”. Zo was hij ook van plan om in juni 1932 op familiebezoek te gaan in Antwerpen. Op de dertiende van deze maand voelde Lionel zich ’s avonds onwel en trok hij zich terug in zijn kamer in Hotel Alamac in New York waar hij diezelfde nacht nog overleed. Als reden van overlijden gaf de dokter van het hotel een acute indigestie op.

 

Bronnen/Fuentes :

Krantenartikels uit/Articulos de los periodicos : The New York Times, Gazet van Antwerpen, L’Indépendance Belge, L’Echo Belge

New York Naturalization Records, 1882-1944

Rijksarchief België/Archivo nacional de Bélgica

El Quetzal, nrs 262-276, The Society, 1990

Vlaanderen en Latijns-Amerika/Flandes y Latinoamérica, Eddy Stols & Rudi Bleys

Los Belgas – Semana – 17/05/2022

La epopeya de la Fábrica de Hilados y Tejidos de San José de Suaita, Pierre Raymond

La burguesía revolucionaria de San Jos de Suaita, Radio Macondo, Alberto Pinzón Sánchez

La herencia de “Rafles” al TEC, Fernando Montero Bolaños

 

Belgische natuurgids spot zeldzame toekan in Costa Rica / Guía de naturaleza belga ve tucán raro en Costa Rica

(Foto : Christophe Jacobs) 

Sinds 2014 organiseert de Belgische reisorganisatie Starling jaarlijks tientallen binnen- en buitenlandse reizen naar de mooiste bestemmingen in de wereld met als doel unieke natuurmomenten of fotografiekansen met zoveel mogelijk mensen te delen. Bij de groepsreizen wordt altijd een ervaren reisbegeleider meegestuurd. Eén van hen is Jeffrey Van Daele uit Michelbeke (Brakel, provincie Oost-Vlaanderen) die zich vorige maand (en dit voor de tweede keer) voor 12 dagen in Costa Rica bevond waar hij een groep vogelspotters begeleidde.

In hun zoektocht naar een speciale witte vleermuis ontdekte de lokale gids hoog in de bomen per toeval een gele toekan. Deze vloog van boom tot boom en zodoende diende de hele groep zich constant te verplaatsen totdat iedereen, na een uur, een foto had kunnen nemen van deze zeer zeldzame vogel.  Volgens Jeffrey zouden er in de hele wereld maar een vijftal exemplaren van bestaan. Dat de gele toekan inderdaad heel zeldzaam is, werd ook door de Zoo van Antwerpen bevestigd aan Radio 2 Oost-Vlaanderen, de zender die aandacht besteedde aan deze ontdekking.

“Deze vogels hebben een vorm van albinisme (een genetische afwijking) waardoor geen eumelanine (= één van de twee pigmenten die de haar- en huidskleur bepalen) wordt aangemaakt en enkel het gele pigment overblijft”. (Zoo van Antwerpen, foto  Christophe Jacobs) / “Estas aves tienen una forma de albinismo (una anomalía genética) por la cual no se produce eumelanina ( uno de los dos pigmentos que determinan el color del pelo y la piel) y solo queda el pigmento amarillo” (Zoológico de Amberes, foto Christophe Jacobs).

Meer informatie over reisorganisatie Starling en over Jeffrey Van Daele kan je vinden op hun website die drietalig is (Nederlands, Frans, Engels) en die van Jeffrey zelfs viertalig (+ Duits). Daarop kan je ook reisverslagen met mooie foto’s terugvinden, waaronder de reizen naar Costa Rica. Adressen van de websites hieronder bij de bronvermelding. 

Desde 2014, la organización de viajes belga Starling ha organizado decenas de viajes nacionales e internacionales a los destinos más bellos del mundo con el objetivo de compartir momentos únicos en la naturaleza y oportunidades fotográficas con la mayor cantidad de personas posible. Siempre acompañados por un guía turístico experimentado. Uno de ellos es Jeffrey Van Daele de Michelbeke (Brakel, provincia de Flandes Oriental), quien estuvo el mes pasado 12 días en Costa Rica y esta fue su segunda vez, donde acompañó a un grupo de observadores de aves.

En su búsqueda de un murciélago blanco especial, el guía local descubrió accidentalmente un tucán amarillo en lo alto de los árboles. Volaba de árbol en árbol, por lo que todo el grupo tuvo que moverse constantemente hasta que, después de una hora, todos pudieron tomar una foto de esta singular especie. Según Jeffrey, solo existen unas cinco especies en todo el mundo. El tucán amarillo es realmente muy raro, ésto también fue confirmado por el zoológico de Amberes a “Radio 2 Flandes Oriental”, la estación de radio, que prestó atención a este descubrimiento.

(Foto : Christophe Jacobs)

Puedes encontrar más información sobre la organización de viajes Starling y sobre Jeffrey Van Daele en su sitio web, escrito en tres idiomas (neerlandés, francés, inglés) y el de Jeffrey incluso cuatrilingüe (+ alemán). En ambas páginas web también puedes encontrar reportajes de viaje con hermosas fotos, incluyendo los viajes a Costa Rica. Las direcciones de estos sitios web están en las fuentes de éste artículo.

 

Bronnen/Fuentes:

Vogelliefhebber uit Brakel spot toekan met zeldzame kleurafwijking in Costa Rica, VRT News, Radio 2, Peggy Van de Velde, 14/04/2022

www.starlingreizen.be

www.jeffreyvandaele.com

Víctor de Grève, sacerdote y mártir / Victor de Grève, priester en martelaar

 

Este mes hace exactamente 100 años que murió el sacerdote Víctor de Grève. Se sabe muy poco sobre él, pero después de una larga búsqueda podemos decir lo siguiente. Nació el 12 de junio de 1866 en Bélgica y era hijo de Johannes Antonius Leopold de Grève y Anna Catharina Plum. Se desconoce su lugar de nacimiento. Según un artículo de “Woodstock Letters, Volume XL, numero 3” del 1 de octubre de 1911, el sacerdote de Grève habría sido alumno de Drongen (cerca de Gante), pero esto no es correcto. No se encuentra nada en los registros de población ni parroquiales de éste municipio. Tampoco hay rastro de él en los archivos de los sacerdotes de la diócesis de Gante. Lo que sí sabemos es que muy joven, Víctor de Grève, junto con sus padres, partió hacia Aquisgrán (Alemania) porque allí nació su hermano José, el 19 de octubre de 1873.

Por una carta del 13 de septiembre de 1887, firmada por Philipp Krementz, Arzobispo de Colonia (Alemania), sabemos que Victor de Grève solicitó ese mismo año un traslado de la Diócesis de Colonia a la Diócesis de San José. Esto se permitió sin problema y también se redactó una carta de recomendación. En ese momento, Bernardo Augusto Thiel, también de ascendencia alemana, era el segundo obispo de Costa Rica. 

Algunos alumnos del Colegio Pío Latinoamericano el 11 de mayo de 1888 junto al Vicario de Puebla (México). Don Víctor de Grève fue aquí alumno en aquella época, por lo que debió llevar el típico uniforme: sotana negra, banda azul, vueltas azules y el típico sombrero clerical de fieltro negro / Enkele studenten van het Pius Latijns Amerikaans College op 11 mei 1888 samen met de vicaris van Puebla (Mexico). Ook Victor de Grève was hier in die tijd een student en zal dus ook het typische uniform gedragen hebben : zwarte soutane, blauwe sjerp, blauwe manchetten en de typische zwarte vilten kerkhoed (foto: Gustavo Velarde, Museo de reliquias de monseñor Ramón Ibarra y González)

Desde fines de 1876, también está en Costa Rica el obispo italiano Luis Bruschetti. Era partidario de mejorar la formación de los sacerdotes en este país. A tal fin, dejó una herencia de treinta mil liras al Colegio Pío Latinoamericano de Roma. Este seminario fue fundado en 1858 para formar sacerdotes, bajo la paternal supervisión del Papa, para la defensa y propagación de la fe católica en América Latina. Con los réditos de la herencia del obispo Bruschetti, una docena de jóvenes costarricenses se pudieron educar en aquel colegio. Don Víctor de Grève y el alemán Guillermo Schaeffers (quien llegaría a ser párroco de la parroquia de San Joaquín de Heredia en Costa Rica en 1890) también pudieron aprovechar esta oportunidad. Don Víctor fue estudiante del Colegio Pío Latinoamericano desde el 11 de abril de 1886 hasta el 19 de junio de 1892 y fue ordenado sacerdote el 28 de marzo de 1891 en la Iglesia de San Juan de Letrán.

Piazza San Giovanni in Laterano (foto : sitio web/website www.delcampe.net)

En noviembre de 1892, Víctor de Grève llega a Costa Rica, en un momento en que el Partido Unión Católica ya estaba cobrando impulso. Fundado bajo la inspiración del obispo Thiel, este partido político fue una respuesta a las Leyes de Reforma Liberal de la década de 1880, con el objetivo de revertir la tendencia del liberalismo y el anticlericalismo. El obispo Thiel también quería con este partido asegurar que los principios de la encíclica Rerum Novarum se aplicaran en Costa Rica y que el gobierno tomara medidas en favor de los muchos trabajadores mal pagados por los terratenientes. Don Víctor de Grève estaba a favor de estas ideas y, por lo tanto, era simpatizante pero no miembro de este partido.

Durante las elecciones presidenciales de 1894, José Gregorio Trejos Gutiérrez era el candidato del Partido Unión Católica, pero el fraude electoral organizado por el gobierno del presidente José Joaquín Rodríguez Zeledón permitió que su yerno y también ministro de Guerra, Rafael Yglesias Castro, ganara las elecciones y se convirtiera en el nuevo presidente. En respuesta, estallaron disturbios en Grecia y sus alrededores, organizados por algunos sacerdotes. El gobierno rápidamente controló estos disturbios y poco después, se indultó menos al padre José Victoriano Mayorga de Grecia, quien estuvo preso en Nicoya y don Víctor de Grève quien tuvo que salir del país.

No está claro si Victor de Grève abandonó efectivamente el país y, de ser así, por cuánto tiempo. El caso es que tenía un doctorado en teología y trabajó durante años para la diócesis de San José. Fue profesor en el seminario menor de San José y también editó algunos periódicos católicos: el semanario “El Eco Católico” (1893), el semanario “El Adalid Católico” (1895-1896) y la revista mensual “El Mensajero del Clero” (1898-1901). También fue director de la “Juventud Cristiana” y párroco de la parroquia de San Juan Bautista (en el cantón de Tibás, provincia de San José) de 1897 a 1901.

La iglesia / De kerk San Juan de Tibás

En la madrugada del 24 de septiembre de 1897 (otras fuentes señalan el 26 de septiembre de 1897), esta parroquia fue sacudida por un fuerte incendio que destruyó, entre otras cosas, el altar mayor, la imagen del santo patrono (confeccionado en Guatemala) , el púlpito, la pila bautismal, el órgano y destruyó también la custodia de oro. La pérdida total se estimó en más de cien mil pesos, que era mucho dinero en ese momento. El cura de Grève dispuso la restauración del templo con la ayuda de los habitantes de San Juan y de los pueblos vecinos. En la fachada del templo había escrito en latín: “Incendio destructa A.D. MDCCCXCVII Cultui redita A.D. MDCCCXCIX” (Destruída por un incendio en el Año del Señor de 1897. Dedicada otra vez al culto en el Año del Señor de 1899). Esta inscripción ha desaparecido con el pasar del tiempo.

Con motivo del centenario de la iglesia de San Juan de Tibás, se colocó en la entrada una placa con algunas fechas históricas. En el punto 2 se mencionan, don Victor de Grève y el incendio de la iglesia / Naar aanleiding van het honderdjarig bestaan van de kerk San Juan de Tibás werd aan de ingang een plaat bevestigd met daarop enkele historische data. Onder punt 2 wordt Victor de Grève en de brand van de kerk vermeld.

En 1901, Víctor de Grève se trasladó a Guatemala. No está claro si se fue por su propia voluntad o se vio obligado a irse de Costa Rica. Llegó a ser sacerdote de la Iglesia de San Antonio de Padua en Retalhuleu, un pequeño pueblo en el extremo suroeste de Guatemala. Allí se enfrentó nuevamente a una iglesia destruida, esta vez no por el fuego sino por la erupción del volcán Santa María en octubre de 1902. La reconstrucción de la iglesia tomó varios años. 

La iglesia/De kerk San Antonio de Padua (foto : Rudy Cano Lemus)

Poco se sabe de su paso por Guatemala, solo se ha encontrado esta anécdota. En 1911, Víctor de Grève recibió del señor Otto Pemueller un gran reloj de cuatro carátulas, encargado especialmente en Alemania, para instalarlo en el templo de la Iglesia de San Antonio. Como este reloj resultó demasiado grande, don Víctor se lo entregó al coronel Ubico para que lo colgara en la torre del palacio departamental de Retalhuleu.

Mientras tanto, aumentaban las tensiones entre los líderes eclesiásticos y el gobierno liberal del general José María Orellana, quien perseguía al clero porque creía que los párrocos hacían propaganda contra el gobierno. El 25 de abril de 1922, el sacerdote de Grève fue cobardemente asesinado y murió mártir. Su compatriota Peter Buissink lo sucedió como sacerdote de la iglesia de San Antonio de Padua, pero no mucho después se mudó a Santa Ana en El Salvador.

Deze maand is het precies 100 jaar geleden dat priester Victor de Grève om het leven kwam. Over hem is zeer weinig bekend maar na een lange zoektocht kunnen we toch het volgende over hem vertellen. Hij werd geboren op 12 juni 1866 in België en was de zoon van Johannes  Antonius Leopold de Grève en Anna Catharina Plum. Zijn geboorteplaats is onbekend. Volgens een artikel in “Woodstock Letters, Volume XL, nummer 3” van 1 oktober 1911 zou priester de Grève een alumnus geweest zijn van Drongen (bij Gent) maar dit klopt niet. In de bevolkings- of parochieregisters van deze gemeente is niets terug te vinden. Ook in de bestanden van de priesters van het bisdom Gent ontbreekt elk spoor van hem. Wat we wel weten is dat Victor de Grève op zeer jonge leeftijd, samen met zijn ouders, naar Aken (Duitsland) is vertrokken want daar werd zijn broer Joseph geboren op 19 oktober 1873.

Uit een brief van 13 september 1887, ondertekend door Philipp Krementz, de aartsbisschop van Keulen (Duitsland), vernemen we dat Victor de Grève datzelfde jaar een overplaatsing heeft gevraagd van het bisdom Keulen naar het bisdom San José. Dit werd zonder probleem toegestaan en een aanbevelingsbrief werd eveneens opgemaakt. Op dat moment was Bernardo Augusto Thiel, eveneens van Duitse afkomst, de tweede bisschop van Costa Rica.

Het Pius Latijns Amerikaans College op het einde van de bouw in 1887 / El Colegio Pio Latino Americano estuvo cerca del final de la construcción en 1887 (foto : website/sitio web www.rerumromanarum.com)

Enkele studenten lezen de brevieren op het terras van het Pius Latijns-Amerikaans College / Unos alumnos leen los breviarios en la terraza del Colegio Pío Latinoamericano (foto : Santiago Francisco)

Sinds eind 1876 was ook de Italiaanse bisschop Luis Bruschetti in Costa Rica. Hij was een voorstander van een verbetering van de opleiding van de priesters in dit land. Voor dit doel liet hij een erfenis van dertigduizend lire na aan het Pius Latijns-Amerikaans College in Rome. Dit seminarie werd in 1858 opgericht om, onder het vaderlijk toezicht van de paus, priesters op te leiden voor de verdediging en verspreiding van het Katholieke geloof in Latijns-Amerika.  Met de opbrengst van de erfenis van bisschop Bruschetti konden in dit college een twaalftal jonge Costa Ricanen opgeleid worden. Ook Victor de Grève en de Duitser Guillermo Schaeffers (die in 1890 priester zou worden van de parochie van San Joaquin de Heredia in Costa Rica) konden van deze mogelijkheid gebruik maken. Victor was student aan het Pius Latijns-Amerikaans  College van 11 april 1886 tot en met 19 juni 1892 en werd priester gewijd op 28 maart 1891 in de kerk van Sint-Jan van Lateranen.

Basilica di San Giovanni Laterano (foto : sitio web/website www.delcampe.net)

In november 1892 arriveerde Victor de Grève in Costa Rica, op een moment dat de Katholieke Unie Partij reeds opgang aan het maken was. Deze politieke partij, opgericht onder inspiratie van bisschop Thiel, was een reactie op de Liberale Reformatie Wetten van de jaren 1880, met als doel de trend van het liberalisme en anticlericalisme te doen keren. Bisschop Thiel wou met deze partij ook bekomen dat de principes van de encycliek Rerum Novarum zouden toegepast worden in Costa Rica en dat de regering actie zou ondernemen ten voordele van de vele arbeiders die door de landeigenaars onderbetaald werden. Victor de Grève was wel voor deze ideeën te vinden en hij was dan ook een sympathisant maar geen lid van deze partij.

Tijdens de presidentsverkiezingen van 1894 was José Gregorio Trejos Gutiérrez de kandidaat van de Katholieke Unie Partij, maar door verkiezingsfraude, georganiseerd door de regering van president José Joaquín Rodríguez Zeledón kon diens schoonzoon en tevens minister van Oorlog, Rafael Yglesias Castro, de verkiezingen winnen en de nieuwe president worden. Als reactie hierop braken er rellen uit in Grecia en omstreken, georganiseerd door enkele priesters. De regering kreeg deze rellen snel onder controle  en niet veel later verleende de president gratie aan alle onruststokers, op twee na.  De pastoor van Grecia, José Victoriano Mayorga, die in Nicoya werd opgesloten en Victor de Grève die het land moest verlaten.

Het is niet duidelijk of Victor de Grève nu effectief het land heeft verlaten, en zo ja, voor hoe lang. Feit is wel dat hij doctor was in de theologie en jaren heeft gewerkt voor het bisdom van San José. Hij was professor aan het klein seminarie in San José en hij gaf ook enkele katholieke bladen uit : het weekblad “El Eco Católico” (De Katholieke Echo - 1893), het weekblad “El Adalid Católico” (De Katholieke Kampioen - 1895-1896) en het maandblad “El Mensajero del Clero” (De Boodschapper van de Clerus - 1898-1901).  Hij was ook directeur van de “Juventud cristiana” (de Christelijke Jeugd) en priester van de parochie van San Juan Bautista (Sint-Johannes de Doper in het kanton Tibás, provincie San José) van 1897 tot 1901.

Deze parochiekerk werd in de vroege ochtend van 24 september 1897 (andere bronnen vermelden 26 september 1897) opgeschrikt door een hevige brand die onder andere het hoofdaltaar, het beeld van de patroonheilige (gemaakt in Guatemala), de preekstoel, het doopvont, het orgel en de gouden monstrans vernielde.  Het totale verlies werd geschat op honderd duizend peso, wat heel veel geld was in die tijd. Priester de Grève zorgde ervoor dat de tempel, met de hulp van de inwoners van San Juan en van de naburige dorpen, gerestaureerd kon worden. Hij liet op de gevel van de tempel in het Latijn schrijven : “Incendio destructa A.D. MDCCCXCVII Cultui redita A.D. MDCCCXCIX (vernietigd door het vuur in het jaar van de Heer 1897. Opnieuw gewijd aan de cultus in het jaar van de Heer 1899). Deze inscriptie is reeds geruime tijd verdwenen.

In 1901 trok Victor de Grève naar Guatemala. Het is niet duidelijk of hij uit vrije wil vertrok of hij verplicht werd om Costa Rica te verlaten. Hij werd priester van de kerk San Antonio de Padua (Sint Antonius van Padua) in Retalhuleu, een kleine stad in het uiterste zuidwesten van Guatemala. Daar werd hij opnieuw geconfronteerd met een vernielde kerk, deze keer niet door een brand maar wel door de uitbarsting van de vulkaan Santa María in oktober 1902. De heropbouw van de kerk nam verscheidene jaren in beslag.

De kerk/La iglesia San Antonio de Padua (foto :  sitio web/website https://mapio.net)

Over zijn tijd in Guatemala is weinig bekend, alleen deze anekdote werd teruggevonden. In 1911 kreeg Victor de Grève van de heer Otto Pemueller een grote klok met vier wijzerplaten, speciaal besteld in Duitsland, en die bestemd was voor de tempel van de kerk San Antonio. Omdat deze klok te groot bleek te zijn, gaf Victor ze aan kolonel Ubico om deze in de toren te hangen van het departementale paleis van Retalhuleu.

Intussen liepen de spanningen heel hoog op tussen de kerkelijke leiders en de liberale regering van generaal José María Orellana die de geestelijkheid vervolgde omdat hij van mening was dat de parochiepriesters propaganda voerden tegen de regering. Op 25 april 1922 werd priester de Grève op een laffe manier vermoord en stierf als een martelaar. Zijn landgenoot Peter Buissink volgde hem op als priester van de kerk San Antonio de Padua maar die trok niet veel later naar Santa Ana in El Salvador.

Op de overlijdensakte van Victor de Grève zijn enkele woorden zwart gemaakt. Van de doodsoorzaak is alleen nog “en hartaanval” te lezen / En el certificado de defunción de Victor de Grève, se han borrado algunas palabras. Solo se puede leer "y derrame cerebral" como causa de la muerte (Registros civiles/Registers burgerlijke stand, Guatemala, Retalhuleu, número de certificado/certificaatnummer 166, número de página/paginanummer 425, número de registro/registernummer 821)  

Bronnen/Fuentes:

La participación político-partidista de la iglesia … Esteban Sánchez Solano

Archivo Histórico Arquidiocesano de San José, Pablo Durand Baquerizo

Archivo Eclesiástico, Archivo Histórico Arquidiocesano de San José, Manuel Cartín Contreras

Archief Vlaamse Jezuïeten, Jo Luyten

Kerknet, Geert Lesage

Archief Bisdom Gent, Ludo Collin, Olivier Adins

Universiteitsmuseum Gent, Freddy Mortier, Koen Verstraeten

Universiteitsarchief KUL, Sarah Ons

KADOC, Patricia Quaghebeur

Missio Copal, Carla Ghekière

Archief Aartsbisdom Mechelen-Brussel, Gerrit Vanden Bosch

Heemkundige Kring Dronghine, Willy Herteleer

Archivo Histórico Arquidiocesano de Guatemala, Alejandro Conde

Archivo del Colegio Pio Latino Americano, Gilberto Freire

Historisches Archiv des Erzbistums Köln, Josef van Elten

Stadtarchiv Aachen, Astrid Greven, Brigitte Driessen

Archiv Universität Bonn, Friederike Heß

Pagina de Facebook : Hoy en la historia de Guatemala

Sacerdotes diocesanos y religiosos en Costa Rica:1800-2015, Oscar Lobo Oconitrillo

Woodstock Letters, Volume XL, Number 3, 1 October 1911 (Jesuit Online Library)

Historía de la influencia extranjera en el desenvolvimiento educacional y científico de Costa Rica, Luís Felípe González

El proceso electoral y el Poder Ejecutivo en Costa Rica, Clotilde Obregón Quesada

Los partidos Políticos en Costa Rica, Orlando Salazar Mora, Jorge Mario Salazar Mora

Historical Dictionary of Costa Rica, David Diaz-Arias, Ronny Viales Hurtado, Juan José Marin Hernández

The Catholic Church and Politics in Nicaragua and Costa Rica, Philip J. Williams

La participación del clero costarricense en las campañas políticas de 1889 y 1894, Edgar Solano Muñoz

www.monografias.com

www.familysearch.org

Artikels uit de kranten/Artículos de los periódicos : La Union Catolica, 14/06/1893; La Gaceta, 24/10/1897; Diario de Costa Rica, 05/05/1922; La Libre Belgique 27/04/1926; De Gentenaar, 28/04/1926;  L’Ouest-Eclair 26/05/1926; Impossible era salvar el templo, La Nación 25/09/2011.

Elecciones en Costa Rica / Verkiezingen in Costa Rica

 

El domingo 6 de febrero, cerca del 60% del total de 3.541.908 costarricenses con derecho a voto acudieron a las urnas para elegir su nuevo presidente para los años 2022-2026 y también para eligir sus dos vicepresidentes y 57 diputados de la Asamblea Legislativa. 

Larga fila en la Escuela Roberto Cantillano Vindas, Cantón de Goicoechea, Provincia de San José  / Een lange file aan de stemlokalen in de Roberto Cantillano Vindas School, kanton Goicoechea, provincie San José (fotos : Noelia Segura Solís)

Los costarricenses residentes en el exterior que cambiaron de residencia electoral también podían votar, pero sólo para la elección del nuevo presidente.  Estaban inscritos 50.833 quienes podían ejercer su derecho al voto (después de todo, en Costa Rica no existe el voto obligatorio) en 52 consulados de 42 países.

Alrededor del 70% de los registrados votaron en uno de los 7 consulados de los Estados Unidos, con Nueva York (14.230) y Miami (5.536) con mayor cantidad de electores. Además de los Estados Unidos (35.517, que representan alrededor del 20% de los costarricenses que viven allí), la mayoría de los inscritos se encontraban en Canadá (1507), España (1450), Panamá (1352), Nicaragua (1335) y México (1281). Los consulados con la menor cantidad de registros fueron los de Jamaica (16), India (12), Kenia (8), Turquía (8) e Indonesia (6).

Los 147 costarricenses registrados que viven en Australia fueron los primeros en emitir su voto en el consulado en Canberra, el sábado 5 de febrero a las 4 pm, hora de Costa Rica. Los 5.232 registrados en Los Ángeles fueron los últimos en emitir su voto (domingo 6 de febrero a partir de las 11 am, hora de Costa Rica). La votación fue posible en todos los países a partir de las 9 de la mañana hasta las 7 de la tarde, incluída Bélgica, donde participaron unos 70 costarricenses de un total de 218 votantes registrados. 

La entrada al edificio principal en el que se encuentra la embajada de Costa Rica en Bruselas / De ingang van het hoofdgebouw waarin de ambassade te Brussel gevestigd is.

La entrada a la embajada de Costa Rica en Bruselas en el duodécimo piso De ingang van de ambassade te Brussel op de twaalfde verdieping.

Como ninguno de los 25 candidatos obtuvo  una mayoría del 40%, los dos con mayor porcentaje se enfrentarán nuevamente en una segunda ronda el domingo 3 de abril: José María Figueres por Partido Liberación Nacional y Rodrigo Chávez por el Partido Progreso Social Democrático.

La familia Kunze Fernández viajaron más de 200 kilómetros, procedente de Alemania, para ejercer su derecho al voto / De familie Kunze Fernández reed meer dan 200 kilometer, komende van Duitsland, om hun stemrecht uit te oefenen (foto : página de facebook de la embajada de Costa Rica en Bélgica  / facebookpagina van de Costa Ricaanse ambassade in België).

En Bélgica, la mayoría de los votos fueron para el Partido Liberal Progresista de Eli Feinzag (30%), la Partido Unidad Social Cristiana de Lineth Saborío (22,86%) y el Frente Amplio de José María Villalta (21,43%). 

                                           (foto : Noelia Segura Solís)

* * * * * * * * * *

Eergisteren (zondag 6 februari) ging ongeveer 60 % van de in totaal 3.541.908 kiesgerechtigde Costa Ricanen naar de stembus om een nieuwe president te kiezen voor de jaren 2022-2026, alsmede twee vice- presidenten en de 57 afgevaardigden van de Wetgevende Vergadering. 

Stemlokaal 1135 in de Roberto Cantillano Vindas School / Mesa de Votación 1135 en el Colegio Roberto Cantillano Vindas (fotos : Noelia Segura Solís)

Costa Ricanen die in het buitenland wonen en hun electorale woonplaats hadden gewijzigd, konden eveneens hun stem uitbrengen, maar alleen voor de verkiezing van een nieuwe president. Er waren er 50.833 ingeschreven die hun stemrecht (in Costa Rica bestaat er immers geen stemplicht) konden uitoefenen in 52 consulaten in 42 landen.

Ongeveer 70 % van de ingeschrevenen ging stemmen in één van de 7 consulaten in de Verenigde Staten met New York (14.230) en Miami (5.536) op kop. Naast de Verenigde Staten (35.517, zijnde ongeveer 20 % van de daar wonende Costa Ricanen) bevonden de meeste ingeschrevenen zich in Canada (1507),  Spanje (1450), Panama (1352), Nicaragua (1335) en Mexico (1281). De consulaten met de minste ingeschrevenen bevonden zich in Jamaica (16), India (12), Kenya (8), Turkije (8) en Indonesië (6).   

De 147 ingeschreven Costa Ricanen die in Australië wonen, waren de eersten die hun stem uitbrachten in het consulaat in Canberra en dit op zaterdag 5 februari om 23 uur Belgische tijd). De 5.232 ingeschrevenen in Los Angeles waren dan weer de laatsten (zondag 6 februari vanaf 18 uur Belgische tijd). In elk land kon er gestemd worden vanaf 9 uur ’s morgens tot 7 uur ’s avonds, en dus ook in België waar zo’n 70 Costa Ricanen van de in totaal 218 ingeschrevenen hun stem kwamen uitbrengen.

De allereerste stemmers in Brussel / Los primeros electores en Bruselas (fotos : facebookpagina van de Costa Ricaanse ambassade in België / página de facebook de la embajada de Costa Rica en Bélgica).

Omdat er niemand van de 25 kandidaten een meerderheid heeft behaald van 40 % nemen de twee besten het tegen mekaar op in de tweede ronde op 3 april : José María Figueres van de Nationale Bevrijdingspartij en Rodrigo Chavez van de Democratische Sociale Vooruitgangspartij.

In België gingen de meeste stemmen naar de Liberale Progressieve Partij van Eli Feinzag (30 %), de Partij voor Christelijke Sociale Eenheid van Lineth Saborío (22,86 %) en de Communistische Partij van José María Villalta (21,43 %).

Het stemlokaal in de Costa Ricaanse ambassade in België / Mesa de votación de la embajada de Costa Rica en Bélgica.

Fuentes/Bronnen :

La Nación, El Observador, El Mundo, TSE (Tribunal Supremo de Elecciones)

Belgische pilote vestigt wereldrecord / Piloto belga establece récord mundial

Gisteren landde de 19-jarige Zara Rutherford met haar ultralicht sportvliegtuig op het vliegveld van Wevelgem (provincie West-Vlaanderen) op dezelfde plaats van waar ze op 18 augustus vorig jaar vertrok voor haar historische vlucht. In vijf maanden tijd vloog ze meer dan 51.000 kilometer  over  meer dan 50 landen en 5 continenten en daarmee is ze de jongste vrouw ooit die solo de wereld heeft rondgevlogen en ook de allereerste die dat deed in een ultralicht sportvliegtuig.

Zara heeft de dubbele Belgisch-Britse nationaliteit en was bij aankomst bedekt met de vlaggen van beide landen / Zara tiene la doble nacionalidad belga-británica y se cubrió con las banderas de ambos países a su llegada (foto : ISOPIX/SHUTTERSTOCK)

Zara werd geboren in Kortrijk (provincie West-Vlaanderen) in 2002 en heeft een Belgische moeder (Beatrice De Smet) en een Britse vader (Sam Rutherford). Beide ouders zijn piloot en vader Sam richtte, na zijn carrière bij de Britse luchtmacht, een bedrijf op in Sint-Genesius-Rode (provincie Vlaams-Brabant) dat allerlei avontuurlijke vliegreizen organiseert.

Toen Zara 14 jaar was, begon ze aan haar training om een pilootbrevet te halen voor het vliegen met een ULM (“Ultra Light Motorised”). Dat brevet werd toegekend in Frankrijk in september 2020.  Haar diploma van de middelbare school (gespecialiseerd in wiskunde, wetenschappen en economie) behaalde ze vorig jaar in de Saint Swithun’s School in Winchester, Hampshire, Groot-Brittannië. Om haar droom om ooit astronaut te worden te verwezenlijken begint ze dit jaar alvast met een opleiding computerwetenschappen aan een prestigieuze universiteit in het Verenigd Koninkrijk of in de Verenigde Staten.

Het idee van het ambitieuze project om solo de wereld rond te vliegen, ontstond slechts een drietal maanden voor haar effectieve vertrek. Zara kreeg voor dit project, “Fly Zolo” genaamd, door een sponsorovereenkomst, een Slovaaks vliegtuig van het type “Shark ultralight” ter beschikking.  Dit toestel wordt, met een kruissnelheid van 300 kilometer per uur, gezien als het snelste microlichte vliegtuig.

Zara na haar landing in Wevelgem / Zara tras su aterrizaje en Wevelgem (foto : Reuters)

Het was voorzien dat de vlucht een drietal maanden zou duren, maar omdat het vluchtschema regelmatig overhoop werd gehaald door onder andere de slechte weersomstandigheden, visumproblemen en covid reglementen nam de vlucht twee maanden langer in beslag. Tijdens haar avontuur bezocht Zara ook effectief een dertigtal landen. Zo bracht ze op 7 september 2021 een kort bezoek aan Costa Rica dat gesponsord werd door het bedrijf Aerodiva en dit in het kader van de viering van de 200-jarige onafhankelijkheid van het land.  

Het vliegveld van Pavas (foto genomen uit de video van Johnny Vega) / El aeropuerto de Pavas (foto tomada del video de Johnny Vega)

Op de Tobías Bolaños luchthaven in San José, district Pavas, werd de jonge pilote ontvangen door het vrouwelijk personeel van de luchtterminal, van de “Servicio de Vigilancia Aérea” (die onder andere instaan voor de veiligheid) en van de brandweer.  Bovendien kreeg ze van Lucía, een meisje  dat astronome wil worden, een Costa Ricaanse vlag en een cadeau overhandigd.

Zara samen met de 9-jarige Lucía Ramírez Zúñiga / Zara junto a Lucía Ramírez Zúñiga, de 9 años (foto : Albert Marín)

Zara met enkele vrouwelijke leden van het brandweerkorps / Zara con unas mujeres del cuerpo de bomberos (foto : AMPrensa)

Het doel van Zara was niet alleen om het wereldrecord te verbreken maar ook om meisjes en jonge vrouwen te laten zien dat ook zij moedig en ambitieus kunnen zijn en hun dromen kunnen verwezenlijken. Met deze actie werden eveneens twee goede doelen gesteund. De eerste heet “Girls Who Code”, een organisatie die ernaar streeft om meer vrouwen warm te maken om computer wetenschapper te worden. De tweede heet “Dreams Soar”, een non-profit organisatie die vrouwen stimuleert om een carrière te beginnen in de STEM-sector (Science/Wetenschap, Technology/Techniek, Engineering/Ingenieurswezen en Mathematics/Wiskunde).

Zara werd bij haar landing vergezeld door vier vliegtuigen van het Belgische “Red Devils” stuntteam / Zara estuvo acompañada en su aterrizaje por cuatro aviones del equipo de exhibición acrobático  belga "Red Devils"  (foto : Luc Barry)

Zara bij aankomst, samen met de enigste meisjes van een technische school in Deinze / Zara a su llegada, junto a las únicas chicas de una escuela técnica en Deinze (foto : Luc Barry)

**********

En el aeropuerto de Wevelgem (provincia de Flandes Occidental) aterrizó ayer Zara Rutherford, de 19 años, con su avión deportivo ultraligero en el mismo lugar del que partió el 18 de agosto del año pasado para su histórico vuelo. En cinco meses voló más de 51.000 kilómetros sobre más de 50 países y 5 continentes, convirtiéndose en la mujer más joven en dar la vuelta al mundo sola y la primera en hacerlo en un avión deportivo ultraligero.

Zara antes de su salida de Wevelgem en agosto de 2021 / Zara voor haar vertrek in Wevelgem in augustus 2021. (foto : Associated Press)

Zara nació en Kortrijk (provincia de Flandes Occidental) en 2002 de madre belga (Beatrice De Smet) y padre británico (Sam Rutherford). Ambos padres son pilotos y su padre Sam, después de su carrera en la Fuerza Aérea Británica, fundó una empresa en Sint-Genesius-Rode (provincia de Brabante Flamenco) que organiza todo tipo de viajes aéreos de aventura.

Cuando Zara tenía 14 años, comenzó su formación para obtener la licencia de piloto de vuelo en ULM (“Ultra Light Motorised”). Este certificado fue otorgado en Francia en septiembre del 2020. Obtuvo su diploma de secundaria (especializada en matemáticas, ciencias y economía) el año pasado en Saint Swithun's School en Winchester, Hampshire, Gran Bretaña.

Para hacer realidad su sueño de convertirse en astronauta, comenzará este año con un curso de informática en una prestigiosa Universidad del Reino Unido o de los Estados Unidos.

La idea del ambicioso proyecto de dar la vuelta al mundo en solitario surgió apenas tres meses antes de su partida. Para este proyecto, denominado “Fly Zolo”, Zara recibió un avión eslovaco del tipo “Shark ultralight” a través de un acuerdo de patrocinio. Con una velocidad de crucero de 300 kilómetros por hora, este avión es considerado el ultraligero más rápido.

Zara con uno de los aviones de los “Red Devils”/ Zara met één van de vliegtuigen van de “Red Devils”  (foto : Reuters)

Se esperaba que el vuelo durara unos tres meses, pero debido a que el horario de vuelo se interrumpía regularmente, entre otras cosas, por las malas condiciones climáticas, los problemas con la visa y las regulaciones de covid, el vuelo tomó dos meses más. Durante su aventura, Zara visitó una treintena de países. Por ejemplo, el 7 de septiembre de 2021 realizó una breve visita a Costa Rica patrocinada por la empresa Aerodiva, como parte de la celebración del Bicentenario de la independencia del país. 

Zara llegó a Pavas el 7 de septiembre de 2021 a las 8:55  / Zara arriveerde op 7 september 2021 om 8:55 ‘s morgens in Pavas (foto:Albert Marín)

En el aeropuerto Tobías Bolaños de San José, distrito de Pavas, la joven piloto fue recibida por el personal femenino de la terminal aérea, del “Servicio de Vigilancia Aérea” (que se encarga, entre otras cosas, de la seguridad) y del cuerpo de bomberos. Además, Lucía, una niña que quiere convertirse en astrónoma, le entregó una bandera de Costa Rica y un regalo.

El “Shark ultralight” aterriza en el aeropuerto de Pavas (foto tomada del video de Johnny Vega) / De “Shark ultralight” landt op het vliegveld van Pavas (foto genomen uit de video van Johnny Vega)

Los bomberos de Costa Rica recibieron con un arco de agua a la piloto (foto tomada del video de Johnny Vega) / De brandweer van Costa Rica verwelkomde de pilote met een boog van water (foto genomen uit de video van Johnny Vega)

El objetivo de Zara no era solo batir el récord mundial, sino también mostrar a las niñas y mujeres jóvenes que ellas también pueden ser valientes, ambiciosas y alcanzar sus sueños. Dos organizaciones benéficas fueron apoyadas por la acción de Zara. La primera se llama "Girls Who Code", una organización que se esfuerza por lograr que más mujeres se interesen en convertirse en científicas informáticas. Y la segunda “Dreams Soar” que es una organización sin fines de lucro que anima a las mujeres a iniciar una carrera en el sector STEM (Science/Ciencia, Technology/Tecnología, Engineering/Ingeniería y Mathematics/Matemáticas).

La trayectoria a través de las dos antípodas (estos son puntos al otro lado del globo) Colombia e Indonesia / Het traject via de twee antipoden (dit zijn punten die aan de andere kant van de globe liggen) Colombia en Indonesië. (foto : website / sitio web https://flyzolo.com)

Bronnen/Fuentes :

Zolo rond de wereld, Hangar Flying, Peter Snoecks

LinkedIn

Website/sitio web https://flyzolo.com

Artikels van/Artículos de Eén, Teletica, NCR, Daily Mirror, Lateja, Het Nieuwsblad, Het Laatste Nieuws