sábado, 13 de julio de 2024

Pura Vida in Knokke-Heist / Pura Vida en Knokke-Heist

 

1. Paradijs voor surfers.

Knokke-Heist (provincie West-Vlaanderen) is één van de bekendste badplaatsen van België en is gelegen aan de grens met Nederland. Het is tevens een ideale plek om te surfen. De pionier van surfen in België is Frank Vanleenhove (62 jaar) die hier al zijn hele leven woont. Dankzij hem is deze sport nu in dit land als volwaardig erkend.


(foto : Instagram pagina Surfers Paradise Belgium)

In 1982 richtte Frank “Surfers Paradise” op en begon met surflessen en surfkampen te organiseren tijdens de zomermaanden. Daarvoor werden verscheidene surfers uit het buitenland (voornamelijk uit Californië) uitgenodigd om les te komen geven. Eén van hen was de Costa Ricaan Jerry Anthony Brown Kelis (36 jaar), afkomstig uit de provincie Limón, die tot voor een aantal jaren de jongeren begeleidde en hen de tips & tricks van het surfen aanleerde.

In 2012 richtte Frank Vanleenhove, eveneens in Knokke-Heist, “Lakeside Paradise” op, een watersportcentrum gelegen aan een elf hectare grote waterplas waarop diverse watersporten kunnen beoefend worden. Aan dit centrum is eveneens een jeugdherberg gekoppeld die over tien kamers beschikt, elk aangekleed met eigen foto’s van surfspots ergens ter wereld, waaronder Costa Rica.

 

2. MuDesign.

Ook bij de familie Vandewalle zit het surfen in het bloed. Vader Toni was met zijn bedrijf DLight tussen 1982 en 2009 de exclusieve importeur voor België van de surfmerken O’Neill en Quiksilver en leerde zijn zoon Dean surfen in Knokke. Na de verkoop van zijn bedrijf trok hij met het ganse gezin naar zijn favoriete surfbestemming in Tamarindo (provincie Guanacaste) en begon in 2014 in Costa Rica met de firma “Elite Beach Villas” als vastgoedontwikkelaar.

Zijn vrouw Muriel Haerens  verzorgde de inrichting van enkele van zijn luxueuze vakantie villa’s wat de aanleiding was voor de creatie van de meubellijn “MuDesign”.  Het was een collectie van handgemaakt designmeubilair in hout van de guanacaste, de nationale boom van Costa Rica, en geïnspireerd op de kleuren van de oceaan en het surfleven.


(foto:Instagram RR Interior)

Tot voor enkele jaren werden deze salontafels en zitbanken, voorzien van een epoxy laag, in België exclusief verkocht via RR Interieur in Knokke. Door de sterk verhoogde transportkosten en voornamelijk door het feit dat het tropische hout niet kon wennen aan het Belgische klimaat en voor barsten zorgde in het meubilair, werd met de verkoop van “MuDesign” in België gestopt.

De zoon van de familie Vandewalle, Dean (Deano voor de vrienden), heeft intussen in Costa Rica een succesvolle surfcarrière uitgebouwd.

 

3. Cartoonfestival.

Sinds 1962 vindt in Knokke-Heist de oudste Cartoonwedstrijd ter wereld plaats. Ook dit jaar hebben cartoonisten uit 70 landen zo’n 2265 cartoons ingediend. In 2020 ging de derde prijs in deze wedstrijd (de zogenaamde Bronzen Hoed) naar de nu 47-jarige Costa Ricaan Luís Demetrio Calvo Solís. Hij is sinds 1995 professioneel illustrator, komt uit Cartago en staat bekend als “Mecho”.

 

4. Koffie Dumolyn.

Sinds 1953 bevindt zich in Knokke-Heist de koffiebranderij Dumolyn. Aan de basis van hun koffie liggen zorgvuldig geselecteerde bonen (uitsluitend Arabica) voornamelijk afkomstig uit Afrika, Azië,  Centraal- en Zuid-Amerika.

De koffie wordt ambachtelijk gebrand volgens de “slowroast” methode, dit betekent op een lagere temperatuur en gedurende een langere periode. Dit maakt de koffie prijziger maar in de plaats krijg je een goed uitgebalanceerde koffie waarbij de zachte smaak en het aroma optimaal tot hun recht komen.

In het aanbod van koffie Dumolyn vind je verschillende exclusieve “single origin” koffies wat betekent dat er zich slechts bonen uit één enkel land in bevinden (mogelijk wel uit verschillende plantages).  Enkele koffies uit het gamma : Kenya, Guatemala, Santos (Brazilië) en Costa Rica. Deze laatste wordt omschreven als een heerlijke koffie met de perfecte balans tussen zure en zoete smaken.  Van de koffies met bonen uit verschillende landen vermelden we onder andere de Java-Moka (met bonen uit Indonesië en Costa Rica).



 5. Pura Vida.

Na 47 jaar nam Sonia Malschaert in 2015 afscheid van haar “Sonia Beach” aan het Rubensplein in Knokke-Heist en werd de strandbar een jaar later overgenomen door haar kleinkind Sophie Eeckeman en haar echtgenoot Frederik Torresan (37). Het resultaat is een stukje strand waar genieten en rust centraal staan.  Een plek met een toffe en tropische sfeer waar iedereen welkom is en zich goed voelt.  De strandbar kon dan ook geen betere naam gekregen hebben dan “Pura Vida”, het levensmotto van de Costa Ricanen. Voor hen is “Pura Vida” genieten van een relaxt en zorgeloos leven, ongeacht je omstandigheden. Het gaat over een eenvoudige waardering van het leven en het besef dat het leven is wat je ervan maakt.  Waarom je zorgen maken als je in het paradijs bent ? En het is dit stukje paradijs dat Sophie en Frederik met hun strandbar naar Knokke-Heist hebben gebracht.


Een combinatie van ‘gewone tafels’ met hippe loungehoekjes maakt dat je gezellig kan genieten van een hapje en een drankje / Una combinación de "mesas normales" con rincones de salón modernos donde se puede disfrutar de un aperitivo y una bebida.



Nog een troef van de strandbar is de unieke cocktailkaart die werd samengesteld met enkele klassiekers maar ook met eigen creaties, geïnspireerd op vakantiebestemmingen van over de hele wereld.  Voor mensen die geen alcohol willen of kunnen drinken, zijn er ook enkele heerlijke mocktails beschikbaar. En sinds kort liggen er ook enkele menukaarten in braille te wachten op personen met een visuele beperking.   


Fred’s Mojito (Appleton rum, verse muntblaadjes, limoen, ginger ale, geheim ingrediënt / Ron Appleton, hojas de menta fresca, lima, ginger ale, ingrediente secreto)

Ben je in Knokke-Heist dan is “Pura Vida” “the place to be”.




1. El paraíso de los surfistas.

Knokke-Heist (provincia de Flandes Occidental) es una de las costas más famosas de Bélgica y está situada en la frontera con los Países Bajos. También es un lugar ideal para la práctica del surf. El pionero del surf en Bélgica es Frank Vanleenhove (62 años) que ha vivido ahí toda su vida. Gracias a él, este deporte hoy está plenamente reconocido en Bélgica.

En 1982, Frank fundó "Surfers Paradise" y comenzó a organizar clases y campamentos de surf durante los meses de verano. Se invitó a varios surfistas extranjeros (principalmente de California) a impartir clases. Uno de ellos fue el costarricense Jerry Anthony Brown Kelis (36 años), originario de la provincia de Limón, quien guió a los jóvenes durante varios años y les enseñó los trucos del surf.

En 2012, Frank Vanleenhove fundó ,también en Knokke-Heist, “Lakeside Paradise”, un centro de deportes acuáticos situado en un lago de once hectáreas donde se pueden practicar diversos deportes acuáticos. A este centro también está vinculado un albergue juvenil, que cuenta con diez habitaciones, cada una decorada con sus propias fotografías de lugares para surfear en algún lugar del mundo, incluída Costa Rica.


La habitación Costa Rica/ De Costa Rica kamer (foto:Facebook pagina Lakeside Paradise)

 2. MuDesign (Diseño Mu).

El surf también está en la sangre de la familia Vandewalle. El padre Toni, con su empresa DLight, fue importador exclusivo para Bélgica de las marcas de surf O'Neill y Quiksilver entre 1982 – 2009,  enseñó a su hijo Dean a surfear en Knokke. Luego de vender su empresa, se mudó con toda la familia a su destino de surf favorito en Tamarindo (provincia de Guanacaste) y comenzó en Costa Rica en 2014 la empresa “Elite Beach Villas” como desarrollador inmobiliario.

Su esposa Muriel Haerens se encargó del mobiliario de algunas de sus lujosas villas de vacaciones, motivo por el que se creó la línea de muebles "MuDesign". Se trataba de una colección de muebles de diseño, hechos a mano en madera del árbol de guanacaste, el árbol nacional de Costa Rica, e inspirados en los colores del océano y la vida surfera.


(foto:Instagram RR Interior)

Hasta hace unos años, estas mesas de centro y sofás, provistos de una capa de epoxi, se vendían exclusivamente en Bélgica a través de “RR Interieur” en Knokke. Debido al gran aumento de los costes de transporte y principalmente a que la madera tropical no se adaptaba al clima belga y provocaba grietas en los muebles, se suspendieron las ventas de “MuDesign” en Bélgica.

El hijo de la familia Vandewalle, Dean (Deano para los amigos), ahora ha construido una exitosa carrera de surf en Costa Rica.

 

3. Festival de Dibujos Animados.

Desde 1962 se celebra en Knokke-Heist el concurso de dibujos animados más antiguo del mundo. También este año, caricaturistas de 70 países presentaron aproximadamente 2.265 viñetas. En el 2020, el tercer premio de este concurso (el llamado Sombrero de Bronce) fue para el costarricense Luís Demetrio Calvo Solís (47). Un ilustrador profesional desde 1995, cartaginés y conocido como “Mecho”. 


Una broma con un repartidor de pizzas le valió a Mecho el tercer premio y mil euros - Een grapje met een pizzakoerier leverde Mecho de derde prijs en de daarbij horende duizend euro op (foto : Facebook pagina Cartoonfestival Knokke Heist)

 

4. Café Dumolyn.

La tostadora de café Dumolyn está situada en Knokke-Heist desde 1953. Su café se basa en granos cuidadosamente seleccionados (exclusivamente Arábica), procedentes principalmente de África, Asia, Centro y Sudamérica.

El café se tuesta tradicionalmente según el método de “tostado lento”, es decir, a una temperatura más baja y durante un período más largo. Esto encarece el café, pero en cambio se obtiene un café bien equilibrado en el que el sabor suave y el aroma resaltan por sí solos.

En la gama de café Dumolyn encontrarán varios cafés exclusivos de “origen único”, lo que significa que sólo contienen granos de un solo país (posiblemente de diferentes plantaciones). Algunos cafés de la gama son provenientes de : Kenia, Guatemala, Santos (Brasil) y Costa Rica. Este último se describe como un café delicioso con el equilibrio perfecto entre sabores ácidos y dulces. Entre los cafés con granos de diferentes países destacamos el Java-Moka (con granos de Indonesia y Costa Rica).



 5. Pura Vida.

Después de 47 años, Sonia Malschaert se despidió en el 2015 de su “Sonia Beach” en la calle  Rubensplein de Knokke-Heist y un año después el beach bar pasó a manos de su nieta Sophie Eeckeman y su marido Frederik Torresan (37). El resultado fue un espacio de playa donde el disfrute y la tranquilidad son fundamentales. Un lugar con un ambiente lindo y tropical donde todos son bienvenidos y se sienten bien. El bar no podría haber tenido mejor nombre que “Pura Vida”, el lema de vida de los costarricenses. Para ellos, “Pura Vida” es disfrutar de una vida relajada y sin preocupaciones, independientemente de las circunstancias. Se trata de una simple apreciación de la vida y la comprensión de lo que se hace con ella. ¿Por qué preocuparse tanto cuando estás en el paraíso?. Y es este pedacito de paraíso el que Sophie y Frederik trajeron a Knokke-Heist con su bar de playa.



Con los muebles de madera y un toque de color te sientes como si estuvieras en Centroamérica / Met de houten meubels en een tikkeltje kleur waant men zich een beetje in Centraal Amerika

Otro activo es la carta de cócteles única que se ha elaborado con algunos clásicos pero también con creaciones propias, inspiradas en sus destinos vacacionales por todo el mundo. Para aquellas personas que no beban alcohol, también hay disponibles deliciosos mocktails. Y desde hace poco también hay algunos menús en Braille disponibles para personas con discapacidad visual.


Pura Vida (Manuel Antonio, Costa Rica) Vodka Mary White, piña, guayaba, cordial de albahaca casero / Mary White wodka, ananas, guave, zelfgemaakte basilicumsiroop

Si estás en Knokke-Heist, no olvides disfrutar del "Pura Vida".



 

Bronnen/Fuentes :

https://www.surfersparadise.be

https://www.lakesideparadise.be

https://www.knokke-heist.be/cartoonfestival-knokke-heist

https://shop.dumolyn.be

https://www.puravidaknokke.be

https://www.myknokke-heist.be

https://adminsi.cultura.cr

https://misterbarish.be

https://costarica.org/es/gente/pura-vida

Bert Voet, 19/09/2018, “Ik wil surfen tot ik niet meer kan”: Belgisch superpionier Frank Vanleenhove, De Tijd

Thijs Demeulemeester, 19/09/2018, Roots in Knokke, topcarrière in het buitenland, De Tijd

Mathias Mariën, 29/05/2024, Beach bar-o-meter. Pura Vida, het ‘cocktailstrand’ van Knokke-Heist, Het Laatste Nieuws

 

viernes, 21 de junio de 2024

Un milagro en Florencia / Een mirakel in Firenze

En un decreto del 23 de mayo de 2024, el Papa Francisco reconoció un segundo milagro atribuido a la intercesión del beato Carlo Acutis, quien, gracias a este reconocimiento, podrá ser canonizado el próximo año.

Carlo Acutis, nació el 3 de mayo de 1991 en Londres, Inglaterra, en una rica acomodada familia italiana que se mudó a Milán, Italia, poco después de su nacimiento. Carlo descubrió la fe desde muy joven. Su niñera polaca fue quien le enseñó a rezar el rosario y le acompañó en su primera Eucaristía. Carlo procuró un sano equilibrio entre sus aficiones (fútbol, ​​juegos de ordenador), por un lado, y la Eucaristía y el trabajo voluntario, por otro.


“El Rosario es la escalera más corta para subir al Cielo” / “De Rozenkrans is de snelweg naar de hemel” (foto : Sitio Oficial de la Asociación Carlo Acutis / Officiële site van de Carlo Acutis Vereniging)

Carlo viajaba a menudo a Asís, donde sus padres tenían una residencia de campo, pero también visitó lugares donde alguna vez ocurrió un milagro. Estaba desarrollando un sitio web en el que recopilaba y documentaba los milagros eucarísticos de 17 países diferentes. Utilizaba su pasión por la informática para predicar el evangelio y de esta manera invitar a la fe a varias personas, incluídos sus padres, pero también a los jóvenes.

Carlo murió de leucemia aguda el 12 de octubre de 2006, a la edad de 15 años, y fue enterrado en la Iglesia de Santa María la Mayor de Asís (su lugar favorito).

Carlo fue beatificado el 10 de octubre de 2020, después de que el Papa reconociera como un milagro la curación de un niño brasileño, de seis años con una anomalía mortal en el páncreas.

El 2 de julio de 2022, la costarricense Valeria Valverde sufrió una grave caída mientras andaba en bicicleta en el centro de Florencia, Italia, donde estudiaba desde 2018. En el hospital de Careggi le diagnostican un traumatismo craneoencefálico muy grave, con muy pocas posibilidades de supervivencia. Después de que la madre de Valeria oró ante la tumba de la joven Acutis y dejó una carta describiendo su petición, el estado de su hija mejoró notablemente. Según información del Vaticano, un escaneo informático realizado el 18 de julio de 2022 mostró que la hemorragia craneal había desaparecido. Esta fue la segunda curación milagrosa de alguien, cuya madre se había dirigido a Carlo Acutis en su oración.

En los últimos años, la historia de Carlo Acutis se ha difundido por todo el mundo y el sarcófago del santo patrón de los jóvenes atrae cada vez más peregrinos a Asís. El pasado mes de abril, la pareja real belga, el rey Alberto II y la reina Paola, también hicieron escala allí durante su peregrinación de cinco días. A petición suya, también tuvo lugar en otro lugar una reunión con Andrea Acutis y Antonia Salzano, los padres de Carlo.

Por su labor de evangelización a través de Internet, Carlo es conocido como el “influencer de Dios”, un “ciberapóstol” que puede atraer a una nueva generación de creyentes. Su popularidad está aumentando en todo el mundo. En Zonhoven, Bélgica (provincia de Limburgo), una imagen en 3D del candidato a santo se encuentra en la iglesia de San Quintino desde el 2021 y se conserva una reliquia suya. También en Bélgica, en la iglesia Sainte-Julienne de Salzinnes (provincia de Namur), se está construyendo una capilla con un diseño muy moderno. 


La reliquia de Carlo Acutis en la parroquia Santa María Goretti se enmarca en un busto del joven / het relikwie van Carlo Acutis in de Santa María Goretti parochie is ingelijst in een buste van de jongeman (Foto : Facebook Diócesis de Cartago)

También en Costa Rica, en la parroquia Santa M aría Goretti de La Pitahaya de Cartago, se encuentra una reliquia del primer futuro santo del siglo XXI. De él aprendemos, entre otras cosas, que una vida, corta o larga, debe vivirse intensamente, para uno mismo, pero ante todo para los demás. Todo el mundo nace original, pero asegúrate de no morir siendo una fotocopia.

Carlo amaba la naturaleza y los animales. Por eso Francisco de Asís era su santo favorito / Carlo hield veel van de natuur en van dieren. Daarom was Franciscus van Assisi zijn favoriete heilige (foto : Sitio Oficial de la Asociación Carlo Acutis / Officiële site van de Carlo Acutis Vereniging)
 

In een decreet van 23 mei laatstleden erkende Paus Franciscus een tweede wonder dat wordt toegeschreven aan de voorspraak van de zalige Carlo Acutis die door deze erkenning volgend jaar heilig verklaard kan worden.

Carlo Acutis wordt op 3 mei 1991 in Londen, Engeland geboren in een welstellende Italiaanse familie die al heel snel na zijn geboorte naar Milaan, Italië verhuist.  Reeds op zeer jonge leeftijd ontdekt Carlo het geloof. Het is zijn Poolse oppas die hem de rozenkrans leert bidden en met hem naar zijn eerste eucharistieviering gaat. Carlo zorgt voor een gezond evenwicht tussen zijn hobby’s (voetbal, computerspelletjes) enerzijds en eucharistie en vrijwilligerswerk anderzijds.

Hij trekt vaak naar Assisi, waar zijn ouders een buitenverblijf hebben, maar bezoekt ook plaatsen waar ooit een mirakel heeft plaatsgevonden.  Hij is er door gefascineerd en bouwt een website uit waarop hij de eucharistische mirakels uit 17 verschillende landen verzamelt en documenteert.  Zijn passie voor informatica gebruikt hij om het evangelie te verkondigen en zo brengt hij verschillende mensen terug tot het geloof, waaronder zijn ouders, maar ook jonge mensen.

Carlo overlijdt op 12 oktober 2006 aan acute leukemie, op 15-jarige leeftijd, en wordt begraven in de Santa Maria Maggiore-kerk in Assisi (zijn favoriete plaats).


De kerk van San Giuseppe in Molfetta, Italië, heeft een glas-in-loodraam geïnstalleerd met een afbeelding van Carlo in spijkerbroek en sneakers om aan te tonen dat heiligheid dichterbij ons is dan we denken / La Iglesia de San Giuseppe en Molfetta, Italia, ha instalado un vitral donde se muestra a Carlo con jeans y zapatillas de deporte, para mostrar que la santidad está más cerca de nosotros de lo que pensamos. (foto : Parrocchia “San Giuseppe” – Oratorio “Don Bosco” Molfetta / Facebook).

Op 10 oktober 2020 wordt Carlo zalig verklaard nadat de paus de genezing van een zesjarig Braziliaans jongetje met een dodelijke afwijking aan de alvleesklier als mirakel had erkend.

Op 2 juli 2022 komt de Costa Ricaanse Valeria Valverde ’s nachts met haar fiets zwaar ten val in het centrum van Firenze, Italië waar ze sinds 2018 studeerde. In het Careggi-ziekenhuis stelt men een zeer ernstige hoofdwonde vast met zeer weinig kans op overleving. Nadat de moeder van Valeria bij het graf van de jonge Acutis had gebeden en een brief, waarin ze haar verzoek beschreef, had achtergelaten, verbetert de toestand van haar dochter zienderogen. Volgens informatie van het Vaticaan toonde een computer-scan op 18 juli 2022 aan dat de schedelbloeding verdwenen was. Een tweede wonderbaarlijke genezing van iemand wiens moeder zich in haar gebed tot Carlo Acutis had gericht.

De laatste jaren raakt  het levensverhaal van Carlo Acutis wereldwijd verspreid en trekt de sarcofaag van de beschermheilige van de jongeren een  steeds groter wordende stroom pelgrims naar Assisi. Afgelopen april hield  ook het Belgisch vorstenpaar koning Albert II en koningin Paola er halt tijdens hun vijfdaagse bedevaart. Op hun vraag vond er op een andere locatie tevens een ontmoeting plaats met Andrea Acutis en Antonia Salzano, de ouders van Carlo. 

Vanwege zijn evangelisatiewerk via internet staat Carlo bekend als “Gods influencer”, een “cyber apostel” die een nieuwe generatie  gelovigen kan aanspreken. Zijn populariteit neemt wereldwijd alsmaar toe. In het Belgische Zonhoven (provincie Limburg) staat sinds 2021 een 3D-beeld van de kandidaat-heilige in de Sint-Quintinuskerk en wordt een relikwie van hem bewaard. Nog in België, in de Sainte-Julienne-kerk in Salzinnes (provincie Namen) is men bezig met het bouwen van een kapel met zeer modern design. 


Het in kunststof geprint beeld van Carlo Acutis in de Sint-Quintinusparochie van Zonhoven / La imagen impresa en plástico de Carlo Acutis en la parroquia San Quintino de Zonhoven (foto : Sint-Quintinusparochie/parroquia San Quintino)

Ook in Costa Rica bevindt zich, in de parochie Santa María Goretti in La Pitahaya de Cartago, een relikwie van de eerste toekomstige heilige van de 21ste eeuw. Van hem leren we onder andere dat een leven, kort of lang, intens moet worden geleefd, voor jezelf maar in de eerste plaats voor anderen. Iedereen wordt geboren als een origineel maar zorg ervoor dat je niet als een fotokopie sterft. 

Bronnen/Fuentes :

Parochie in Zonhoven plaatst heiligenbeeld van Carlo Acutis, Otheo, 11/8/2021

Carlo Acutis, 15 jaar en zalig verklaard, Piet De Loof, Otheo, 11/10/2023

Mujer costarricense habría recibido milagro de beato Carlo Acutis, informó el Vaticano, Juan Fernando Lara Salas, La Nación, 23/05/2024

Italiaanse jongen die in 2006 stierf, wordt binnenkort heiligverklaard, Tom de Leur, Het Nieuwsblad, 25/05/2024

Carlo Acutis y los milagros que lo llevarán a la santidad, uno de ellos fue a una mujer costarricense, Ingrid Reyes y Álvaro González, La Prensa Libre, 1/6/2024

Reliquia de Carlo Acutis ya está en Cartago, Daniel Céspedes, Teletica, 3/6/2024

Carlos Acutis eerste heilige van deze eeuw ? Kerk & Leven, 5/6/2024

Koningspaar ontmoet ouders van Carlo Acutis – Kerk & Leven 12/6/2024 

lunes, 22 de abril de 2024

Erfgoed dag met de familie Calderón / Día del Patrimonio con la familia Calderón.

 

Sinds 2001 wordt in Vlaanderen en Brussel elk jaar, op de eerste zondag na de paasvakantie, de Erfgoed dag georganiseerd door FARO, het Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed. Op deze dag stellen honderden musea, archieven, erfgoedbibliotheken, heemkundige kringen en talloze andere organisaties het roerend en immaterieel cultureel erfgoed centraal.  Dit jaar werden alle activiteiten gegroepeerd rond het thema “Thuis”.

Het Stadsarchief van Leuven organiseerde de expo “Thuiszoekers in Leuven”. Al vanaf de middeleeuwen komen mensen van over de hele wereld naar Leuven op zoek naar een thuis. Vanaf 1830 werd er van hen een zogenaamd “vreemdelingendossier” opgemaakt. Uit deze dossiers werden door het Stadsarchief voor de Erfgoed dag verschillende beklijvende verhalen belicht, waaronder dat van de Costa Ricaanse familie Calderón. 



Niettegenstaande Rafael Calderón Muñoz reeds verscheidene jaren in Leuven verbleef, liet hij zich pas in maart 1895 inschrijven in het bevolkingsregister, en dit nadat hij had vernomen dat de inschrijving een verplichting was. Hij studeerde van 1890 tot 1896 aan de faculteit wetenschappen van de KUL (Katholieke Universiteit Leuven) en behaalde de titel van doctor in de geneeskunde, chirurgie en verloskunde. Kort na zijn studies keerde hij terug naar Costa Rica waar hij als medicus en als politicus zeer succesvol werd. 



In maart 1920 liet Rafael Calderón Muñoz zich opnieuw inschrijven in het bevolkingsregister van Leuven, deze keer samen met zijn vrouw en drie kinderen.  Het gezin zou echter niet lang in Leuven blijven. Alleen de oudste zoon, Rafael (Calderón Guardia), bleef in België om, net als zijn vader, te gaan studeren aan de faculteit wetenschappen van de KUL. Uiteindelijk zou hij de titel van doctor in de geneeskunde in 1926 behalen aan de VUB (Vrije Universiteit Brussel). Na zijn huwelijk in 1927 met de Antwerpse Yvonne Clays Spoelders trokken beiden naar Costa Rica waar Rafael het in 1940 zelfs tot president schopte.



Over het tweede verblijf van Rafael Calderón Muñoz in Leuven (tussen 1919-1922) werd er vorig jaar, op initiatief van stadsarchivaris Marika Ceunen, een reportage gemaakt. Deze werd op de Erfgoed dag afgespeeld maar kan ook nog steeds bekeken worden op de website van de stad Leuven met de volgende link :

https://leuven.be/docureeks-voor-eeuwig-en-altijd#aflevering-1-de-vreemdelingendossiers-1. 

De reportage is in het Nederlands en bevat een interview in het Engels met María del Rosario Calderón Fournier, dochter uit het tweede huwelijk van dokter Calderón Guardia.





Desde el 2001, FARO (Centro Flamenco de Apoyo al Patrimonio Cultural) organiza cada año el “Día del Patrimonio” en Flandes y Bruselas. En este día, cientos de museos, archivos, bibliotecas patrimoniales, círculos históricos y muchas otras organizaciones se centran en el patrimonio cultural mueble e inmaterial. Este año todas las actividades se agruparon en torno al tema “Hogar”.



Los Archivos Municipales de Lovaina organizaron la exposición “Buscadores de hogar en Lovaina”. Desde la Edad Media, personas de todo el mundo vienen a Lovaina en busca de un hogar. A partir de 1830 se les incorporó en un llamado “expediente extranjero”. A partir de estos archivos, el Archivo de la Ciudad destacó varias historias convincentes para el Día del Patrimonio, incluída la familia costarricense Calderón.



Aunque don Rafael Calderón Muñoz ya vivía en Lovaina desde hacía varios años, no se inscribió en el padrón de población hasta marzo de 1895, después de enterarse de que la inscripción era obligatoria. Estudió en la facultad de ciencias de la UCL (Universidad Católica de Lovaina) de 1890 a 1896 y obtuvo el título de doctor en medicina, cirugía y obstetricia. Poco después de terminar sus estudios regresó a Costa Rica, donde tuvo mucho éxito como médico y político.



En marzo de 1920 don Rafael Calderón Muñoz volvió a inscribirse en el padrón de Lovaina, esta vez junto a su esposa y sus tres hijos. Sin embargo, la familia no se quedaría mucho tiempo en Lovaina. Sólo el hijo mayor, don Rafael (Calderón Guardia), se quedó en Bélgica para estudiar, como su padre, en la facultad de ciencias de la UCL. Finalmente obtendría el título de Doctor en Medicina en 1926 por la ULB (Universidad Libre de Bruselas). Tras su matrimonio en 1927 con la amberina doña Yvonne Clays Spoelders, ambos se trasladaron a Costa Rica, donde don Rafael incluso llegó a ser presidente en 1940.



El año pasado, por iniciativa de la archivista municipal doña Marika Ceunen, se realizó un informe sobre la segunda estancia de don Rafael Calderón Muñoz en Lovaina (entre 1919 y 1922). Ese video se mostró el Día del Patrimonio y aún puede verse en el sitio web de la ciudad de Lovaina con el siguiente enlace:

https://leuven.be/docureeks-voor-eeuwig-en-altijd#aflevering-1-de-vreemdelingendossiers-1

El reportaje está en neerlandés y contiene una entrevista en inglés a doña María del Rosario Calderón Fournier, hija del segundo matrimonio del doctor Calderón Guardia.

Bronnen/Fuentes :

Website van/Sitio web de FARO

Vreemdelingendossiers, Stadsarchief Leuven met speciale dank aan archivaris Marika Ceunen / Expediente extranjero, Archivos de la ciudad de Lovaina con un agradecimiento especial a la archivista doña Marika Ceunen.

Programmaboek Erfgoed dag Leuven / Libro de programas Día del Patrimonio de Lovaina.


martes, 16 de abril de 2024

El viejo de Monte / De oude man van Monte

 

Desde 2012, cada 11 de abril se celebra el Día del Costarricense en el Exterior. Este día le recuerda a los Costarricenses la importancia de mantener vivos sus valores y tradiciones, dondequiera que estén. Este día resalta los aportes sociales, culturales y económicos de los costarricenses en su país de residencia. Para ellos es también un vínculo emocional que los une en todo el mundo y fortalece su sentido de identidad y pertenencia.

Según los últimos datos publicados por Naciones Unidas, 150.241 costarricenses viven en el extranjero, de los cuales alrededor del 65% vive en los Estados Unidos. Existen aproximadamente 349 costarricenses registrados oficialmente en Bélgica.

El pasado sábado se llevó a cabo en Geraardsbergen (provincia de Flandes Oriental, Grammont en francés) la celebración del “Día de los costarricenses en Bélgica”. Esta ciudad ha tenido una relación amistosa con Costa Rica desde hace varios años, debido en parte a la presencia de su querida “Virgen de los Ángeles” en la Iglesia de San Bartolomé. Para enfatizar aún más este vínculo de amistad, la señora Eliana Villalobos Cárdenas, embajadora de Costa Rica, en nombre de su embajada, donó el traje número 358 al Manneken-Pis más antiguo de Bélgica, según informó el concejo municipal. 



La celebración inició con unas palabras de bienvenida de la Hermandad de los “Geraardsbergs Manneken-Pis” y de la alcaldesa Ann Panis. De ella aprendimos los tres motivos para visitar Geraardsbergen: el “mattentaart” (una especialidad local), la muralla (una pendiente conocida por el ciclismo) y el Manneken-Pis. Luego tomó la palabra la señora embajadora y nos dio más información sobre el nuevo traje, denominado “Viejo de Monte”, compuesto por dos partes esenciales. 



La máscara, creada por el costarricense Minor Arias Uva, representa una criatura que protege a los animales de las selvas y bosques. Según las leyendas nativas, el “Viejo del Monte” ataca a todos los cazadores que no han obtenido el permiso del espíritu protector de la montaña, para cazar. 


La máscara, creada por señor Minor Arias Uva, y donada al Manneken-Pis, coincidentemente en el año en que Bélgica celebra a James Ensor, un artista belga cuya marca registrada son las máscaras / Het masker, gecreëerd door Minor Arias Uva, en geschonken aan Manneken-Pis, toevallig in het jaar dat België James Ensor viert, een Belgisch kunstenaar wiens handelsmerk maskers zijn.

La túnica, llamada “la segunda piel”, está inspirada en los bosques y la naturaleza de la región Brunca (provincia de Puntarenas) donde creció la artista Marcia Salas. Es una tela estampada a mano, con motivos florales y de pájaros, inspirada en un país que tiene la mayor biodiversidad del mundo por unidad de superficie. 


Doña Marcia Salas (foto : su pagina de Facebook, haar Facebook pagina)

Al final de la celebración, se aceptaron nuevos oficiales en la Hermandad del Manneken-Pis. Primero la embajadora Eliana Villalobos y luego el padrino Jorge Moya y la madrina Mónica Chamberlain quienes reemplazaron a los artistas ausentes. 


La donación de este traje simbólico, es una combinación de la cultura indígena costarricense y su íntima relación con la naturaleza y las criaturas que la habitan y simboliza la conexión entre dos mundos aparentemente distantes. Fue un placer para nosotros disfrutar de este momento tan especial de amistad entre ambas comunidades.

 


Amistad entre dos comunidades / Vriendschap tussen twee gemeenschappen


Sinds 2012 wordt elk jaar op 11 april de dag van de Costa Ricanen in het buitenland gevierd. Deze dag herinnert hen eraan hoe belangrijk het is om hun waarden en tradities in leven te houden, waar ze zich ook bevinden. Op deze dag worden de sociale, culturele en economische bijdragen van de Costa Ricanen in het desbetreffende land van verblijf belicht. Het is voor hen tevens een emotionele band die hen over de gehele wereld verenigt en hun gevoel van identiteit en verbondenheid versterkt.

Volgens de laatste gegevens gepubliceerd door de Verenigde Naties leven er 150.241 Costa Ricanen in het buitenland waarvan zo’n 65 % in de Verenigde Staten. In België zijn ongeveer 349 officieel geregistreerde Costa Ricanen.

Vorige zaterdag ging de viering van “de dag van de Costa Ricanen in België” door in Geraardsbergen (provincie Oost-Vlaanderen). Deze stad heeft reeds verscheidene jaren een vriendschappelijke band met Costa Rica mede door de aanwezigheid van zijn geliefde “Maagd van de Engelen” (de patroonheilige van het land) in de Sint-Bartholomeuskerk. Om die vriendschapsband nog meer in de verf te zetten werd door mevrouw Eliana Villalobos Cárdenas, ambassadrice van Costa Rica, namens haar ambassade, kostuum nummer 358 geschonken aan het volgens het gemeentebestuur oudste Manneken-Pis van België.  

  

De viering werd geopend met een verwelkomingswoord door het Broederschap van het Geraardsbergs Manneken-Pis en door burgemeester Ann Panis. Van haar vernamen we de 3 redenen om Geraardsbergen te komen bezoeken : de mattentaart (een plaatselijke specialiteit), de “Muur” (een helling bekend uit het wielrennen) en Manneken-Pis. Vervolgens nam mevrouw de ambassadrice het woord en gaf ons meer informatie over het nieuwe kostuum, genaamd de “Oude man van Monte”, bestaande uit twee essentiële onderdelen. 


Het masker, gemaakt door de Costa Ricaan Minor Arias Uva, vertegenwoordigt een wezen dat dieren beschermt uit jungle en bossen. Volgens inheemse legendes valt de “Oude man van Monte” alle jagers aan die geen toestemming voor de jacht bekomen hebben van de beschermende geest van de berg.


Minor Arias Uva, maskermaker uit Cartago/don Minor Arias Uva, mascarero vecino de Cartago (foto : Diario Extra)

De tuniek, “de tweede huid” genaamd, is geïnspireerd op de bossen en de natuur van de Brunca-regio (provincie Puntarenas) waar kunstenares Marcia Salas opgroeide. Het is een met de hand bedrukte stof, met bloemen- en vogelmotieven, bezield door een land dat per oppervlakte-eenheid de hoogste biodiversiteit ter wereld heeft. 

Op het einde van de viering werden nieuwe gezellen en gezellinnen opgenomen in de Broederschap van Manneken-Pis. Vooreerst ambassadrice Eliana Villalobos en vervolgens peter Jorge Moya en meter Mónica Chamberlain die de afwezige kunstenaars vervingen.



Medaillon van het broederschap / Medallón de la Hermandad

De schenking van dit symbolische kostuum, een combinatie van de Costa Ricaanse inheemse cultuur en haar intieme relatie met de natuur en de wezens die deze bewonen, symboliseert de verbinding tussen twee schijnbaar verre werelden.  Het was ons een genoegen om te genieten van dit speciale moment van vriendschap tussen beide gemeenschappen.

 


Bronnen/Fuentes :

Facebook pagina Broederschap van het Geraardsbergs Manneken-Pis / Página de Facebook Hermandad del Manneken-Pis de Geraardsbergen

Toespraak van de ambassadrice / Discurso de la embajadora

Celebrando la Identidad, Milena A. Solís Chavarría, Columna en Delfino